Zondag
31 december 1995
Om acht uur de bus in voor het traject Jhansi - Khajuraho waar de beroemde
erotische tempels staan en waar we oudjaar gaan vieren. Na een uur rijden een
pracht van een stop gemaakt in Orcha, een bijna maagdelijke plek waar nog weinig
blanke toeristen komen. Opvallend was hoe proper de kleine, puntgave oude huisjes
waren die keurig in de verf stonden. Zo kon het dus ook! Alle erven en straten
waren ook al aangeveegd.
De mannen achter kramen en in winkeltjes namen nauwelijks notie van ons en
dit was bijna saai. We konden in het ochtendgloren ongehinderd naar de tempel
klimmen die hoog boven het dorp uitrees. Er lagen twee oude arme sloebers in
twee verschillende portalen te slapen die wakker van ons werden, maar ze maakten
geen aanstalten hun hand op te houden. Ze keken ons eerder wat meewarig aan.
We bekeken het bijna in kruisvorm gebouwde heiligdom uitvoerig en Miguel klom
zelfs naar de hoogste omloop, die dicht onder het koepeldak zat. Toen we aan
de andere zijde van het gebouw de trappen afdaalden, hield een groep Sikhs net
een plechtig ritueel voor een zuurstokrose tempel die even verder lag. Het was
een magnifiek gezicht want om de drie meter zaten bloemenvrouwtjes met rode
en oranje bloempjes zonder steel op hun gekleurde doeken. Soms werd de rij bloemverkoopsters
onderbroken door kraampjes met suikerwaar, grutten, groente of sigaretten. Een
enkel stalletje had bronzen beeldjes, heiligenbeeldjes, sieraden, armbanden
en ringetjes. Die waren duidelijk bedoeld voor pelgrims die van heinde en verre
naar dit bedevaartsoord kwamen.
Het lokale leven kwam langzaam op gang. De kleermaker kroop achter zijn naaimachine,
de kapper hing zijn spiegeltje in een boom, sleepte een wrakke stoel bij, sleep
zijn mes aan een lang leer en zeepte vervolgens zijn eerste klant in. Even verderop
warmde iemand een prehistorisch strijkijzer op in gloeiende kooltjes.
De chaiverkoper had zijn stek betrokken en wij streken met z'n allen bij hem
neer. Hij nam een gore steelpan en deed hier water in, thee, melk, suiker, gember,
kardamom en nog wat opwekkend spul. Het mengsel werd aan de kook gebracht en
vervolgens in glaasjes gegoten waarvan we de herkomst (en afwasbehandeling)
niet kenden, maar het smaakte heerlijk.
Rond een uur of drie kwamen we in Khajuraho aan. Voor het eerst troffen we
een onvriendelijk hotel. Sjofel en schamel is niet erg, maar inhalig en onhebbelijk
is een andere zaak. Aanvankelijk kregen we zelfs geen hangslot voor de kamerdeuren
want ze vroegen er dik geld voor. Toen de gids protesteerde en we en bloc weigerden
de kamers in te gaan, kregen we de hangsloten bijna naar onze kop geworpen.
We zijn meteen het dorp ingelopen om een nieuwjaarsfax naar huis te sturen,
maar dit viel niet mee. Overal hondsbrutale runners die iets wilden verkopen
of ons naar hun toko wilden slepen. We konden geen pas verzetten of ze schoten
in groepjes op ons af met briefkaarten, plattegronden, boekjes en prullaria.
Met bijna dichte ogen maar op eigen kracht toch een semi-post gevonden waar
ze een faxmachine hadden. Een uur lang geprobeerd bij een vriendelijke baas,
maar de fax wilde het papiertje niet goed pakken. Uiteindelijk maar naar Holland
gebeld. De fax bleek half doorgekomen en in Holland was het spiegelglad.
De runners trotserend liep ik onderwijl dat JW met faxen bezig was de straat
een paar maal op en neer. Het lukte om zonder runner een Kashmirwinkeltje binnen
te gaan. Er lag een aardige omslagdoek maar ik vond hem te duur. De man bood
aan dat ik hem ook mocht betalen als ik weer terug in Holland was. Ik dankte
voor dit vertrouwen maar zei dat ik geen schulden wilde maken. Toen vertelde
hij dat hij politiek vluchteling was en zoveel ellende had meegemaakt dat geld
hem niet meer interesseerde. Als ik de doek werkelijk graag wilde hebben, dan
kreeg ik hem cadeau.
Het schaamrood steeg me naar de wangen. Ik opende mijn portemonnaie en liet
zien dat er niet veel meer in zat. Zonder aan de prijs nog één
woord vuil te maken begon hij de doek in te pakken, maar dit wilde ik niet hebben.
Wel ben ik nog even in zijn winkel blijven zitten zodat hij kon vertellen over
het goede leven in Kashmir en over hoe slecht hij kon wennen in Khajuraho, waar
alles alleen maar om de commercie draaide.
Met z’n allen gegeten bij de Italiaan tegenover ons hotel waar we gratis
appelcake kregen vanwege oudjaar. Tot grote ergernis van ons eigen hotel waar
men ons een andere locatie had aanbevolen. Daar zijn we nog wel gaan kijken,
maar het bleek een vijfsterrenhotel dat we duur en ongezellig vonden.
Op weg daarheen passeerden we een soort gevangenis. Het was een omtraliede ruimte
waar achter een luikje iets werd verhandeld. Toen we het beter konden bekijken
bleek het de lokale drank shop te zijn. We sloten aan in de lange rij, en een
paar van ons kochten een fles bocht om het oude jaar weg te spoelen. In de rij
stond ook een koe, die hier duidelijk goed bekend stond. Niemand legde hem tenminste
een strobreed in de weg. Toen hij eindelijk aan de beurt was wist de loketbediende
precies wat hij moest pakken. Hij dook even weg en kwam weer boven met een bruin
stuk karton. De koe nam het gretig aan en verdween ermee alsof het zijn dagelijkse
slokje was. Pas op dit moment beseften wij de betekenis van ... strokarton!
Toen we rond een uur of tien thuiskwamen zag de tuin van ons hotel er ongezellig
en onbehaaglijk uit. Het kampvuur dat ons was beloofd ging niet door omdat de
boy geen hout had gehaald. De pepsi bleek op te zijn en glazen waren er ook
niet.
Onze buschauffeur werd kwaad en ging op strooptocht. Hij kwam even later terug
met armen vol hout (waarvandaan?). Miguel versierde een krat pepsi bij de Italiaan
tegenover. Evert en Hedy smeerden in het geheim boterhammetjes met paling en
kaas die ze (vacuüm) speciaal voor dit doel op Schiphol hadden ingeslagen.
We dronken onze drankjes uit koppen.
De restjes Bacardi die iedereen tevoorschijn haalde smaakte uitstekend evenals
de clandestien ingeslagen lokale brandy’s en whisky’s. Zo spoelden
wij bij het geïmproviseerde kampvuur het laatste staartje van 1995 weg.
Om twaalf uur zoenden wij elkaar goede wensen toe. Rond ons vuur hadden zich
nu ook de boys van het hotel geschaard om een flinke fooi te vangen voor deze
vrolijke avond. Ilse werd hier zo kwaad om, dat ze woedend naar bed ging.
Maandag
1 januari 1996
Om negen uur stonden de huurfietsen klaar en gingen wij op weg naar het tempelcomplex
in het park. Prachtige tempels die eigenlijk ten onrechte “erotische tempels”
worden genoemd. Er zijn in de veelheid van afbeeldingen maar enkele erotische
voorstellingen te zien. Het hele leven wordt namelijk uitgebeeld: jagen, vissen,
slachten, vechten, en daar hoort vrijen toevallig ook bij.
De beeldjes zijn adembenemend. Sierlijk, joyeus, met vaardige hand raak getypeerd.
We hadden ons voorgenomen alleen de twee mooiste tempels te bekijken en namen
hier dan ook alle tijd voor. Ze waren echter zo prachtig dat we uiteindelijk
ook alle andere hebben gezien.
Naar Safari gefietst voor een pannekoekje met honing en citroen. Safari was
ons warm aanbevolen door Johny uit Agra. De pannekoek was hier geen flensje,
maar een dikke pannekoek met een heerlijke stroop van warme honing waardoor
citroensap was geroerd. (Fantastisch idee voor thuis!).
Na dit intermezzo zijn we naar het complex Zuidtempels gefietst die wat tegenvielen
na het moois dat we 's morgens al hadden bekeken. Toen we terug fietsten ging
juist de school uit. De verdere weg kregen we gezelschap van een jongen van
een jaar of tien die eerst Engels en daarna Frans wilde praten. We hadden een
vermakelijke conversatie. Toen we weer in de bewoonde wereld kwamen vertelde
hij dat zijn vader een winkel had, en dat hij nu moest gaan helpen om klanten
binnen te lokken. Dit moest elke dag en hij vond er helemaal niks aan.
We hadden ons voor de rest van de middag juist in het miezerige tuintje geïnstalleerd,
toen het begon te regenen. Er zat niets anders op dan te schuilen in onze kamer.
Die zag er ongezellig uit want de pas 's morgens verstrekte bovenlakens die
nog steeds vochtig waren (we hadden in eigen lakenzakjes geslapen) hadden we
als sprei over de bedden gelegd om ze nog iets te laten drogen. Omdat we het
personeel nogal vervelend vonden hadden we verder al onze rommel in de koffers
opgeborgen. De kamer was dus zeer wit en zeer leeg. We gingen van verveling
op de lakens liggen en lieten de buitendeur open. Zoals alle kamers kwam ook
de onze op een binnenplaatsje uit.
De eerste die zijn kop naar binnen stak was Miguel. We hadden net een grote
pot thee laten brengen, dus hij dronk zittend op het enige krukje mee uit het
enige glas dat we hadden. Kort hierna slopen Joost en Ruud binnen om hun aankopen
te tonen. Twee grote bronzen beelden waarvan we er maar eentje mochten zien
omdat de andere stevig was ingepakt. Kilootje of zes bagage extra, maar wel
prachtig. Ze gingen aan het voeteneinde zitten. Nu verschenen Ilse en Marlous.
Marlous had naar huis gebeld en net gehoord dat een van haar beste vrienden
op de motor was verongelukt. Ze was in tranen, werd door iedereen getroost en
kreeg het laatste restje thee uit het vuile glas om op verhaal te komen. Het
was ondertussen donker geworden. In de stromende regen gingen we gezamenlijk
inkopen doen voor de picknick van morgen. Ilse, die weigerde om nog langer van
Midway's of Halfway's gebruik te maken, nam het heft stevig in handen. Er werd
voor een regiment aan brood, schapekaas, fruit, jam en honing ingeslagen.
Omdat iedereen moe was en we de volgende morgen om half vijf uit de veren zouden
moeten, gingen we weer eten bij de Italiaan. Tegen het eind van de maaltijd
fluisterde Evert mij in, dat hij iets prachtigs had ontdekt. Of ik meeging?
Hij doelde op de antiquair naast het hotel die een geheime kast bleek te hebben
vol prachtige zaken. Tot onze verbazing ging ook onze buschauffeur mee naar
binnen, wat hinderlijk was omdat de kast met verboden stukken in zijn bijzijn
niet geopend kon worden. We deden van alles om hem kwijt te raken, rekten tijd,
dronken chai die de antiquair door een hulpje liet halen, maar niets hielp.
We gingen naar de achterruimte, maar hij volgde ons. We gingen weer terug naar
voren, en hij kwam ons achterna. Het was om gek van te worden.
Toen kwam er een groep Italianen binnen. De antiquair fluisterde ons toe “kom
over een uur terug, maar dan zonder die man erbij”. Wij wilden net weggaan
toen de rest van onze groep verscheen. We probeerden fluisterend uit te leggen
wat er gaande was, maar de chaos was nu nog groter geworden.
JW en Ilse verlieten de zaak en de chauffeur ging achterdochtig met hen mee.
Wij voelden ons opgelucht, maar dit was voorbarig omdat hij even later weer
bij ons binnenstapte.
Toen de Italianen zonder iets te kopen weer vertrokken waren, had Monique zich
laten verleiden door een bronzen beeldje, Marlous door een antiek speelgoedpaardje,
José door een “ster van India” ring, Evert door diverse prachtige
antiquiteiten en ik door een zandstenen kop die zeker vijf kilo woog. De chauffeur
was ondertussen driemaal door de antiquair verzocht het pand te verlaten, maar
kwam telkens weer treiterig binnen. Uiteindelijk werd hij met een bedrag afgekocht.
JW werd door José gehaald om mee te beslissen over de zandstenen kop
die ik wel mocht kopen, mits ik hem zelf zou dragen. Ilse verscheen ineens in
nachtpon om te vragen waar we toch bleven. De antiquair liet door de loopjongen
de zoveelste pot chai halen en we hadden de avond van ons leven: woede tegen
de chauffeur, spanning vanwege de prachtige spullen, pret om de verhalen van
de antiquair, talloze kopjes heerlijke thee en de grappen die we maakten. Was
oudjaar wat saai geweest, ons nieuwjaar was enig.
Tenslotte (het was inmiddels over twaalven geworden) gingen alle gekochte spullen
in de rugzak van José; opdat niemand zou zien wat we hadden gekocht.
De rolluiken van ons hotel bleken neergelaten en stevig vergrendeld zodat we
niet binnen konden. Hoe we ook belden en bonkten, geen resultaat. Dit begon
op pesterij te lijken. De antiquair, die boven zijn winkel ook een soort pension
beheerde, nodigde ons allemaal uit om bij hem te komen slapen. Als we de volgende
morgen niet voor dag en dauw hadden moeten vertrekken, hadden we dit aanbod
zeker aangenomen, maar nu moesten we als de donder nog koffers gaan pakken.
We bonkten en rammelden dus verder.
Uiteindelijk werd iedereen wakker, behalve de boys die ons open hadden moeten
doen. Hoewel die pal achter de rolluiken sliepen, deden die of ze ons niet hoorden.
Een Australische jongen die boven de rolluiken sliep heeft ons uiteindelijk
binnengelaten.
Maandag
2 januari 1996
Om vijf uur vertrokken met een koffer waarin de zandstenen kop (verpakt tussen
beide delen van een doorgesneden spons) makkelijk paste, maar het gewicht viel
niet mee.
De vroege morgen stond stijf van de mist en de motor wilde eerst niet starten.
Er viel geen hand voor ogen te zien, en we wisten allemaal dat de chauffeur
te laat was gaan slapen. Hij was sjachrijnig en voelde zich zeer onheus behandeld.
Maar hij had zich misdragen, en niet wij.
Hij reed messcherp en kon het natuurlijk niet helpen dat de weg zo hobbelig
was. We vlogen een paar keer met onze koppen tegen het plafond, en te lezen
viel er ook niet. Om acht uur mochten we een ontbijtstop maken in een motel
waar de ratten door de eetzaal renden, en daarna zijn we doorgereden tot een
uur of twee.
Op een woestijnachtig stuk rotsgrond werden we losgelaten om onze picknick
te houden. Op vijftig meter van de weg stalden wij op een enorme platte kei
onze etenswaren uit. De chauffeur en zijn maat hadden een spiritusbrander en
wilden niets van ons eten proeven. Ze maakten voor zichzelf een curry klaar.
Daarna heet water voor onze oplosthee en koffie. Ze kwamen zelfs niet in onze
buurt, maar twee kleine bedelmeisjes deden dit wel en bleven ons jennen tot
het einde.
Er formeerde zich langzaam een flinke groep passanten. De mensen keken verbaasd
en hurkten op gepaste afstand neer om ons eens goed te bekijken. Shame, shame!
Al smaakte deze lunch ook tienmaal beter dan de vale happen uit wegrestaurants,
dit picknicken was zo fout als wat. Om te beginnen kreeg de chauffeur niet zijn
nodige rust, en verder was het beschamend om de lokale bevolking te laten zien
hoe overdadig wij aten. Zij moesten waarschijnlijk met één zo'n
portie een hele dag rondkomen. We voelden er ons achteraf verre van prettig
bij.
Meer stops werden er niet gemaakt en we reden rond vijf uur Varnasi binnen.
Delhi | Jaipur | Pushkar |
Bharatpur | Agra |
Jahnsi | Khajuraho |
Varanasi | Calcutta |
Bhubaneswar | Puri |
Delhi2
