Noord India

sieraad uit Jaipur

Navigatie

Home
Over elisa
Zwartboek
Boekbinden
Weblog

De route

Delhi
Jaipur
Pushkar
Bharatpur
Agra
Jhansi
Khajuraho
Varanasi
Calcutta
Bhubaneswar
Puri
Delhi2

Andere reizen

Noord India '96
Zuid India '97
Rajastan '98
Goa '98
Sri Lanka '99
Noord/Zuid '01

Overig India

Eten
Tips
Boeken
Links
Sari
Muziek
Foto's '01

© 1998

Verhalen noch
foto's svp
verspreiden
zonder
vermelding
van bron.

Downloads

Alle verslagen
zijn integraal
te downloaden.
envelop
mijn postbus

speld30 december 1995

Om zes uur opgestaan omdat we zo nodig moesten ontbijten bij Johny’s Place. Omdat hij, zoals de meeste eettentjes trouwens, maar één pit had om iets op te koken kwamen we door de haast niet veel verder dan lassie banaan en tosties met kaas en jam, maar alles was weer verbazend lekker. De rit heen en terug in motorrikshaw door de ontwakende stad in de ochtendschemer was trouwens een belevenis. Op weg naar Johny passeerden we een pleintje, waar zeker twintig honden knus bij elkaar lagen. Verkeer was er nog nauwelijks en de straat was duidelijk van hen. Veel honden hier, veel puppies ook en ze zien er goed gevoed uit. Het was nog koud en vochtig en de mensen liepen van kop tot teen in enorme omslagdoeken. Bij pompen stond men zich al uitgebreid te wassen. Om tien voor acht waren we terug in het hotel. Om acht uur moesten we vertrekken.

Het werd een lange tocht van Agra naar Jhansi, met tegen elf uur een onderbreking om het fort in Gwalior te bezichtigen en twee Hindutempels in deze buurt. De Taj Mahal zal altijd de kroon blijven spannen, maar het kasteel van Gwalior was ook weer een openbaring. Het stamde uit de vijftiende eeuw en was binnen en buiten versierd met glazuur in een fantastisch, bijna Perzisch blauw dat als ondergrond diende voor grappige figuurtjes zoals groene parkieten en gele eendjes. Natuurlijk waren hier ook weer de vele geometrische figuren, zo kenmerkend voor de Islamitische cultuur.

Pilaren, consoles, vensters, traptreden, wanddecoraties bijna nog fraaier dan die van gisteren, hoewel dit vergelijken was van appels met peren. Ze waren heel anders, minder strak, bijna uitbundig. Er was hier en daar wat gerestaureerd, maar de projecten zijn zo enorm dat aan volledig restaureren niet valt te beginnen. Jammer, want grote delen waren in verval.

Vervolgens twee van de vele Hindutempels bekeken. Plaatjes van snijkunst met frivole, erotische mensenfiguurtjes die helaas een beeldenstorm hadden ondergaan. Alle gezichtjes waren kapot geslagen terwijl men de vaak wulpse lijven ongemoeid had gelaten.
In Gwalior zelf tegen half drie een stevige lunch gebruikt en toen weer de bus in om voor het donker in Jhansi te komen.

Het landschap onderweg was afwisselend zeer vruchtbaar en zeer arm. De groene streken leken vrij welvarend. Daar stonden schilderachtige fel okergele huisjes met schoongeveegde erven waarop zeboes en karbouwen lagen. Runderen lopen nergens in de wei zoals bij ons, ook niet als er graslanden zijn, maar leven op het asfalt of op het zand en krijgen hooi. In Jhansi zag ik bijvoorbeeld grote troggen hooi midden op straat waaruit de runderen konden eten.

Het sappige groen dat je onderweg overal in het landschap ziet is rijst. Net als in Indonesië maken ze een soort bevloeiingsterassen, maar hier lijkt de kunst van irrigeren minder ontwikkeld (of hebben ze schaarste aan water). Alles lijkt trouwens minder ordelijk, maar schijn kan bedriegen.
Prachtig zijn alle okerkleuren. Huisjes in geel, rood, donkerrood, oranje. Sepia’s, terracottakleuren, siënna’s, kortom alle aardkleuren komen hier in het landschap voor. En dan ineens staan daar een paar turkooizen huisjes tussen. Je weet niet wat je ziet.

Veel steenfabriekjes gezien. De oven bestond uit een kegelvormige hut zonder schoorsteen notabene. Er werd holle steen in gebakken.
Dakpannetjes zijn allemaal “handvorm”. Bolletjes van klei (of koeienpoep?) gedraaid, plat gedrukt, gedroogd en gebakken. Ze worden trapsgewijs op de daken gestapeld zonder verband. Moet lekken als een gieter, zou je denken. Het is wel grappig om te zien want het lijken huisjes van Hans en Grietje. Zo zie je maar dat elke fantasie realiteit kan worden, en dat in India echt alles mogelijk is.

Het regende zowaar vandaag. Niet hard, maar gestaag. De zon liet zich geen moment zien en veel karbouwen liepen dan ook met een dekje op.

Reclameborden vormen hier ook een bezienswaardigheid. Ze bestaan domweg niet. Dat wil zeggen: het barst overal van de reclame, maar alle grote borden zijn met de hand geschilderd op elke ondergrond die maar toevallig voorhanden is. Gevels van huizen, vervallen muren, zelfs rotswanden gebruiken ze ervoor of desnoods een oud laken. Je ziet de schilders rap in de weer en er ontstaat een reclamebord dat niet van een gedrukt exemplaar is te onderscheiden. Reclameborden worden gesigneerd en gedateerd door de maker.

Vogels zijn hier overal enorm veel, aapjes ook, en van die grappige kleine gestreepte eekhoorns. Kamelen zie je niet meer nu we de woestijngebieden verlaten hebben. Overigens is het frappant hoe je koeien kunt socialiseren. Ze voelen zich volkomen op hun gemak tussen stadsverkeer en mensendrukte. Ze gaan onverstoorbaar hun gang en geven de indruk het hele gedoe bar gezellig te vinden. Varkens kun je kennelijk ook aan de stad laten wennen. Ze rennen hier met hun biggetjes tenminste rond dat het een lieve lust is. Er wordt zelden een dier overreden. Indiërs hebben respect voor alles wat leeft. Behalve voor mensen (zou je soms denken), want daar zijn er toch genoeg van.

Toen we op onze hotelkamer kwamen, drinkwater, handdoeken en toiletpapier verzameld hadden, de televisie weer hadden uitgeknipt die door een van de boys was aangezet, de hele horde lummelende knechten vervolgens uit de kamer hadden weggejaagd, voelde ik me totaal verzadigd van alle indrukken. Er kon even niets meer bij. Ik ben in bed gekropen en heb de dekens over mijn hoofd getrokken. Jhansi is dan ook geheel aan mij voorbij gegaan.

 


Delhi | Jaipur | Pushkar |  Bharatpur | Agra |  Jahnsi | Khajuraho |  Varanasi | Calcutta |  Bhubaneswar | Puri |  Delhi2