26
december 1995
Bharatpur
De busreis van Pushkar via Jaipur naar Bharatpur duurde acht uur. Ik heb hem
hoofdzakelijk slapend en met darmkrampen doorgebracht. Ik herinner me wel dat
we onderweg een net overleden kameel passeerden. Hij was in het harnas gestorven
want zijn karretje stond er doelloos bij. Ook de rikketik van een kameel kan
het dus ineens begeven.
Dat de hygiëne zo gebrekkig is, ligt meer aan de infrastructuur dan aan
de mensen zelf want ze zijn zeer proper op hun lijf en kleren. Er is nog nergens
riolering. Bij waterbekkens en pompen staan zich overal mensen te wassen. Bij
pleisterplaatsen langs de grote wegen met intensief vrachtverkeer staan om de
zoveel kilometer waterpompen en gevlochten rustbedden zodat chauffeurs zich
kunnen verfrissen en een dutje doen. Wel in een walm van uitlaatgassen want
milieubewust kun je ze hier nog niet noemen. Nu kan milieu pas aan de orde komen
als de mensen goed verzorgd zijn.
Ik bedacht in mijn dommelende toestand alsmaar dat je India niet kunt navertellen.
Dat het een land van uitersten is waar alles mogelijk blijkt, en elke combinatie
is te vinden. Dat zelfs fotograferen of filmen niet duidelijk kan maken waarom
India zo fascinerend is.
We belandden bij een onderkomen waarin we eerst weinig vertrouwen hadden, maar
de bedden bleken heerlijk. Dit was boffen want na een uurtje buiten zitten dook
ik met al mijn kleren nog aan, zelfs met mijn jek, klappertandend onder drie
dekens met een dijk van een koorts en overal spierpijn. Behalve een kopje kippesoep
en een banaan niets gegeten maar wel als een blok geslapen.
27
december 1995
Keloladeo Ghana Bird Sanctuary
JW is op een gehuurde damesfiets het vogelpark verkennen. Ik dommel nog wat
en ziek uit. Ik spoel mezelf door met liters thee om het gif uit mijn spieren
te krijgen en knaag zoute amandelen die we gelukkig nog hebben.
Vergane glorie hier. De kamers liggen aan een statige gang die betere tijden
heeft gekend. Ze zien er niet uit want alles is gehavend en gammel. De wanden
zijn gesausd (gepleisterd, bijna fresco-achtig) in een kobaltblauw dat vroeger
in wasserijen werd gebruikt om witgoed wit te laten lijken. In Pushkar waren
witte huizen ook aan de buitenkant “geblauwseld”, waardoor ze stralend
leken in de zon en een koel tintje kregen in de schaduw. Geraffineerd mooi.
We zitten hier aan de rand van een moeras wat de lucht klam en vochtig maakt.
Het wemelt hier van muggen en vogels en ik ben in dat uurtje gistermiddag behoorlijk
gebeten op de blote randjes tussen sokken en lange broek.
We boffen met de gematigde temperatuur die we nu hebben. Allereerst omdat we
de hele dag energiek kunnen rondstappen, en verder omdat het besmettingsgevaar
natuurlijk geringer is dan bij 50° C wat het hier zomers makkelijk kan worden.
‘s Middags was ik weer zo ver dat ik de neus buiten wilde steken voor
een tochtje. Zo ben je ziek, maar zo ben je ook weer beter. Per motorrikshaw
naar het vogelpark, en daar een fietsrikshaw genomen. We troffen een oude man
die wel niet zo hard kon trappen, maar alle plekjes van het park kende. Hij
wist precies waar de uiltjes sliepen en waar de kameleon op een boomtak lag
te soezen. We zagen antilopen laat in de middag bij lage zon, toen het gebied
op z’n mooist werd omdat er een zilveren nevel boven het moeras kwam hangen.
Delhi | Jaipur | Pushkar |
Bharatpur | Agra |
Jahnsi | Khajuraho |
Varanasi | Calcutta |
Bhubaneswar | Puri |
Delhi2
